روانشناسی » کودک
کد خبر : 4878
چهارشنبه - ۶ تیر ۱۳۹۷ - ۰۷:۰۰

آیا والدین باید نگران دوست خیالی فرزندشان باشند؟!

بعضی کودکان از دوست خیالی به منظور انطباق یافتن با تغییرات زندگی یا کسب یک مهارت تازه کمک می‌گیرند و بعضی‌های دیگر فقط بخاطر “جالب بودن یک دوست خیالی ” آن را در ذهنشان می‌آفرینند.

آیا والدین باید نگران دوست خیالی فرزندشان باشند؟!

آیا والدین باید نگران دوست خیالی فرزندشان باشند؟!

آیا والدین باید نگران دوست خیالی فرزندشان باشند؟! | از شما دعوت می‌کنیم این مطلب را دنبال کنید.

-وایستا … وایستا تا جورج برسه …
برادرم با صدای خیلی بلندی این جمله را به مادرم گفت و مادرم منتظر ماند تا جورج هم برسد. برادرم همیشه مراقب جورج است. موقع بازی کردن، نهار خوردن و هر کاری دیگری که انجام می‌دهد. جورج دوست خیالی برادر بزرگم بود. این دوست خیالی آنقدر طولانی همراه برادرم بود که بعید میدانم کسی یادش بیاید اسم جورج را برای اولین بار کی و کجا شنیده … من که یادم نمی‌آید.
امروز وقتی داشتم یادداشتی از ماری برنر  را می‌خواندم به جمله‌ای برخوردم که مرا یاد جورج انداخت. البته این یادداشت راجع به موضوع دیگری بود. آن جمله این بود:
“یک بچه ۱۱ ساله بیش از دوسوم وقتش را با خواهر و برادرانش می‌گذراند یعنی بیش از زمانی که با والدین، فرزندان یا در تنهایی سپری می‌کند (مگر اینکه تک فرزند باشد که در آنصورت بیشتر وقتش را دوست خیالی خود می‌گذراند)”
این جمله دو نکته در بر دارد:
– بیشتر کسانی که دوست خیالی دارند تک فرزند هستند.
-این افراد بیشتر وقت خود را با دوست خیالی خود می‌گذرانند.
هیچکدام از این دو مورد درست نیستند!
این شد که امروز تصمیم گرفتم کمی راجع به این موضوع بنویسم تا والدین بیشتر در این مورد بدانند.
دکتر مارجوری تیلور – استاد روان‌شناسی دانشگاه  اورگان – طی تحقیقاتی که در این باره انجام داده، به این نتیجه رسیده که ۶۵% افراد در طی سالهای کودکی، دوست خیالی را تجربه می‌کنند. او برای راستی‌آزمایی این باور عامیانه که “تک فرزندها بیشتر دوست خیالی پیدا می‌کنند ” تعداد زیادی کودک در سن مهدکودک تا ۷ ساله را مورد بررسی قرار داد و به این نتیجه رسید که؛ این موضوع هیچ ارتباطی به تک فرزندی ندارد و از آن مهمتر این موضوع هیچ ارتباطی به احساس تنهایی یا هر مشکل روانی دیگر در کودکان ندارد، لذا نیازی نیست والدین از این بابت دچار دستپاچگی شوند.
بعضی کودکان از دوست خیالی به منظور انطباق یافتن با تغییرات زندگی یا کسب یک مهارت تازه کمک می‌گیرند و بعضی‌های دیگر فقط بخاطر “جالب بودن یک دوست خیالی ” آن را در ذهنشان می‌آفرینند. صرفنظر از اینکه دلیل یا هدف کودکان از خلق یک دوست خیالی چیست، مهم اینست که این پدیده نشان دهنده تخیل قوی این #کودکان است نه یک بیماری روانی!
جرمی سینگر- استاد بازنشسته دانشگاه ییل- در این باره می‌گوید: خلق یک دوست خیالی به معنای تنهایی، انزوا، بیماری یا نقص نیست. کودکانی که دوستان خیالی دارند میل بیشتری به #تخیل دارند، از لحاظ ذخیره واژگان غنی‌اند و توانایی بیشتری در سرگرم کردن خودشان دارند. در ضمن این افراد در دوران مدرسه نیز سازگاری بهتری با همکلاسی‌های خود دارند
لذا این باور عامیانه که “کودکان تنها دست به خلق یک دوست خیالی می‌زنند”، هیچ پشتوانه علمی ندارد. خانم تیلور در پژوهش های خود دریافت که معمولا دوستان خیالی بعد از بدنیا آمدن فرزند دوم خانواده در ذهن فرزند اول شکل می‌گیرد، یعنی زمانی که کودک تازه متولد شده بیشتر وقت #والدین را می‌گیرد و آنها بطور ناگهانی زمان اختصاص یافته به #کودک اول را کاهش می‌دهند … آه … یادم آمد … مادرم یکبار بمن گفته بود که جرج دقیقا بعد از متولد شدن من وارد زندگی برادرم شد!
در نتیجه باید بگویم؛ اصلا نگران دوستان خیالی فرزندان خردسالتان نباشید زیرا دوستان خیالی نشانه بیماری نیستند و خودبخود برطرف می‌شوند.

 

روان نویس