ادیان و مذاهب
کد خبر : 4527
پنجشنبه - ۱۷ خرداد ۱۳۹۷ - ۰۱:۰۹

اثبات بی علاقگی زرتشتیان پیش از اسلام به علم (۲)

عزیزان مدعی شده اند که درمان به وسیله مانتره، همنان روان پزشکی و درمان به وسیله کلام مقدس است. و در این بخش هم به وندیداد استناد کرده اند، به راستی آیا وندیداد را حجتِ آیین زرتشتی می‌دانند؟ آیا اعتباری برای آن قائلند؟

اثبات بی علاقگی زرتشتیان پیش از اسلام به علم (۲)

به قلم زرتشتی‌پژوه مهدی رستمی

اثبات بی علاقگی زرتشتیان پیش از اسلام به علم (۲) |  عزیزان مدعی شده اند که درمان به وسیله مانتره، همنان روان پزشکی و درمان به وسیله کلام مقدس است. و در این بخش هم به وندیداد استناد کرده اند، به راستی آیا #وندیداد را حجتِ آیین زرتشتی می‌دانند؟ آیا اعتباری برای آن قائلند؟ باید روشن شود. در ثانی منظور از مانتره را کتاب مقدس (#اوستا و بخش‌های آن) دانسته اند. بر همین اساس نقدی بر ادعای این عزیزان وارد میکنیم.

برای نمونه یشت‌ها بخشی اساسی از اوستا است که در آن به صراحت کلام #اهورامزدا دانسته شده است. مثلاً در یشت‌ها، آبان یشت، بند ۶ به روشنی اهورامزدا متکلم و گوینده ی یشت است. به طور کلی یشت‌ها یکی از معنوی‌ترین بخش‌های اوستا است که سروده‌هایی در تجلیل ایزدان و بزرگ داشتِ نیکی هاست.[۱] که به صورت شعر است.[۲] موبد اردشیر خورشیدیان نیز یشت‌ها را مقدس و عاری از هرگونه آلودگی دانسته است.[۳] اکنون به این عبارات توجه می‌کنیم که آیا به راستی چنین کلامی می‌تواند آرامشی بر قلب انسان نازل کند؟

در ستایش ایزد مِهر و خوبی هایش: «آن که جنگ را برانگیزد. آن که جنگ را استواری بخشد. آن که در جنگ پایدار ماند و رده‌های دشمن را از هم بدرّد.» در ادمه می‌گوید: «اوست که می‌تواند دشمن را پریشان و هراسان کند. اوست که سرهای مهردروجان را از تن هاشان فروافگند. سرهای مهردروجان (دشمنان) از تن هاشان جدا شود. خانه‌های هراس انگیز، ویران شود و از مردمان تهی ماند».[۴] در ادامه ی ستایش ایزد مهر می‌گوید: «اگر مهر به زیانِ سپاهِ دشمنِ خونخوار… اسبان فراخ سم برانگیزد، آنگاه دست‌های مهردروجان را از پشت ببندد، چشم‌های آنان را برآورد، گوش‌های آنان را کر کند و استواری پاهای آنان را برگیرد، بدان سان که کسی را یارای پایداری نماند. چنین شود روزگار این سرزمین‌ها و این جنگاوران، اگر از مهر فراخ چراگاه روی برتابند».[۵]

در ستایش ایزد بهرام می‌خوانیم: «آن که بهرامِ اهوره آفریده همچون گراز نرینه ی تیزچنگال و تیزدندان و تکاوری پیشاپیش او روان شود؛ که به یک زخم بکشد، گراز خشمگینی که بدو نزدیک نتواند شد، گراز دلیری با چهره ی خال خال، گرازی نیرومند، آهنین پا، آهنین چنگال، آهنین پی، آهنین دم، آهنین چانه، که در تاخت بر دشمن پیشی گیرد و سرشار از خشم، با دلیری مردانه، دشمن را در جنگ به خاک افگند… و مغز سر او و تیره ی پشت او را در هم شکند. بی درنگ همه را تکه تکه کند و استخوان‌ها و موها و مغز و خون مهردروج را در هم و برهم بر زمین فرو ریزد».[۶]

به فرموده ی موبد جهانگیر اوشیدری (رئیس سابق انجمن موبدان) مهریشت، گفتاری دل کش و سرچشمه ی راستی و راست گویی است.


  1. سرپرسى سایکس، تاریخ ایران، ترجمه: سید محمد تقى فخر داعى گیلانى‏، ناشر: افسون‏، تهران، چاپ هفتم‏، ج‏۱ ، ص۱۳۹
  2. آبتین ساسانفر، گاتاها سروده‌های زرتشت، انتشارات بهجت، تهران ۱۳۹۰، ص ۴۷
  3. اردشیر خورشیدیان، پاسخ به پرسش‌های دینی زرتشتیان، تهران: مؤسسه فرهنگی انتشارات فروهر،۱۳۸۷. ص ۳۷-۳۸
  4. اوستا، مهریَشتِ، بند ۳۶ به بعد. اوستا، به ترجمه و پژوهش دکتر ج.دوستخواه، انتشارات مروارید، تهران ۱۳۹۱، ج۱ ، ص۳۶۲
  5. همان، ج۱ ، ص۳۶۵
  6. همان، ج۱، ص۳۷۰ ؛ و نیز بنگرید به :

Mihr Yasht (Hymn to  Mithra), Translated by James Darmesteter, From Sacred Books of the East, American Edition, 1898


در باره ما
سایت سید حسن فاطمی موحد